Er bestaan nogal wat misverstanden over de aanbetaling:
Regel 1: Nergens in de Franse wet is een aanbetaling verplicht gesteld, ongeacht wat de verkoper of zijn makelaar vertelt. Steeds vaker wordt er dan ook helemaal geen aanbetaling overeengekomen.
Regel 2: Indien een aanbetaling is afgesproken is het ons advies om die nooit of te nimmer te betalen voordat het compromis de vente is getekend. Af en toe wil een makelaar nog wel eens zo’n suggestie doen. Geld storten, zonder dat de afspraken goed op papier staan met handtekeningen eronder is een slecht idee. In Frankrijk zeker!
In geval van een aanbetaling dient de koper het zodanig te regelen dat hij uiterlijk op de achtste dag na ondertekening de afgesproken aanbetaling (vroeger meestal 10%, steeds vaker 5%) op rekening van de notaris stort. Inderdaad: de notaris. NOOIT het acompte storten op rekening van de makelaar, ook al is het een betaling op zijn compte séquestre (de beschermde derdengeld-rekening). De koper heeft geen zakelijke relatie met deze makelaar, waarom zou hij hem geld geven? Keurige makelaars hebben een derdengeld-rekening waar zij keurig mee omgaan, als ware zij een notaris. Maar hoe weet de koper of de makelaar van de verkoper wel in de “keurige” categorie valt? Bij eventuele terugbetaling van de aanbetaling is de makelaar niet aan dezelfde regels gebonden als de notaris, dus het terugkrijgen van het geld bij het niet doorgaan van de aankoop is minder zeker dan bij het storten van de aanbetaling op rekening van de notaris.
Franse kopers betalen de aanbetaling gewoon met een cheque, maar Nederlanders en Belgen kennen dat fenomeen niet meer. Dat hebben de meeste notarissen inmiddels ook door, dus met het IBAN- en SWIFT-nummer van het notariskantoor kunt u de aanbetaling elektronisch overmaken vanaf een Nederlandse of Belgische bankrekening.
